Opslaan én toegang gedragsgegevens zijn beide problematisch

Het onomstotelijke bewijs dat metadata gedragsgegevens zijn

Hoe we #onsinternet terugveroveren: door tracking te stoppen

Hoe privacygevoelig zijn gedragsgegevens? Ik nam de proef op de som en onderschepte een week lang mijn eigen metadata. De verzaling gegevens stuurde ik naar De Correspondent die het liet analyseren door experts. Een pijnlijk confronterend experiment, zo bleek al snel.

Weerspiegeld in het scherm van mijn telefoon zie ik mezelf. Ik kan het indrukken van het knopje nu niet met enig fatsoen nog langer uitstellen. Het is 20:10 uur en ik druk de knop in. Direct begint mijn scherm zich met cijfers te vullen.

Die cijfers zijn er normaal ook, maar dan zie ik ze niet. “Wat je niet ziet, bestaat niet,” zong Kinderen voor Kinderen ooit. Maar dat is, zoals met zoveel dingen, een illusie. Die cijfers bestaan wel degelijk en ze zijn een digitale weerspiegeling van alles wat ik doe. Of ik nu met de trein reis, naar kantoor loop, of een website bezoek; heel veel van mijn bewegingen, zowel fysiek als digitaal worden opgeslagen.

Dat is geen nieuws. Maar hoeveel dat precies zou zijn en wat die gegevens over mij zouden zeggen, dat wist ik niet. Dus vonden mijn collega’s en ik het een leuk idee om dat uit te zoeken. En als je een cool plan wilt uitvoeren, dan moet je ook in staat zijn om de consequenties daarvan te kunnen dragen. Dat is dan ook de reden dat ik zelf het proefkonijn ben geweest.

Zo begon mijn logproces. Het waren ‘maar’ zeven dagen, maar ze vielen me zwaar. Ik was me in het begin pijnlijk bewust van het feit dat alles werd opgeslagen – vooral toen ik gedachteloos op linkjes klikte die via de interne chat werden doorgestuurd (over Seinfeld, Snuggies of katten met panties aan). In die week heb ik mijn telefoon voor het eerst sinds jaren niet meer willen gebruiken. Hij begon echt als een volledig trackingdevice te voelen – en dan een die ik ook nog eens vrijwillig bij me draag.

En toen kwam het resultaat (lees hier het artikel in de Correspondent). Op basis van een week aan data kon er al een behoorlijk gedetailleerd beeld van mijn leven geschetst worden. Sommige dingen in de analyse blijken overduidelijk niet te kloppen. Ik heb bijvoorbeeld met de genoemde politieke partij evenveel – of weinig – als met een aantal andere partijen. Wat het in ieder geval laat zien is dat mijn digitale spiegelbeeld deels verwrongen is.

Dat lijkt mooi, want het is geen 100% weerslag van wie ik ben. Tegelijkertijd is het wel dit verstoorde spiegelbeeld op grond waarvan beslissingen voor en over mij genomen worden. Beslissingen die dus worden genomen op basis van onjuiste informatie.

Het doorzoeken van deze berg gegevens noemt de AIVD normaal om een grotere privacyinbreuk te kunnen voorkomen. Ik noem dat onzin. Als je kijkt naar de hoeveelheid informatie die over mij bekend is door die analyse, dan is dat informatie die ik niet zomaar had willen delen. Het is dan ook onacceptabel dat de regering miljoenen onverdachte Nederlanders aan dit soort surveillance wil blootstellen. Het zegt iets over wie ik ben – en daar heeft normaal gesproken niemand iets mee te maken. Ook de AIVD niet.

  1. Arlynn

    Huiveringwekkend..

  2. Koen

    welke app is er hierbij gebruikt? Ben zelf ook wel benieuwd wat voor informatie ik uiteindelijk “openbaar” heb

  3. PinkShinyRose

    Zo’n persoonlijk verhaal van iemand is, ondanks dat ik je niet ken, wel een confronterende illustratie van waarom je geen wachtwoorden moet hergebruiken. Op zich wel goed voorlichtingsmateriaal.

  4. hawick

    Hoewel ik geen vriend van de AIVD ben, denk ik dat het grootste gevaar er in zit dat zoveel anderen / andere organisaties het zelfde kunnen doen.
    Het zou mij niets verbazen als blijkt dat de AIVD [in datavolumina omgerekend] < 0.05% van alle digitale trackingdata over Nederlandse burgers daadwerkelijk beziet. Ik denk dat een partij als Google of de NSA extreem veel verder gaat.

  5. Curly

    Een bijzonder zorgelijke kwestie.. Zo kunnen marketeers bedrijven in bezit komen van gegevens die er op wijzen dat mensen in arme wijken wonen waar weinig valt te verdienen. Zo ook, aan wijken waar veell geld valt te verdienen. Misschien handig als je gaat solliciteren. Dit speelt een zorgelijke ongelijkheid in de kaart, m.a.w. maatschappelijke tweedeling..

    HIER EEN VOORBEELD / SURFTIP

    http://www.elite-research.org/mil9.html?/wijken.html

    • Kea

      Als bij sollicitaties op deze manier naar iemands gegevens wordt gekeken vind ik dat ook zorgelijk, want het beeld dat zo van ieen persoon ontstaat is niet eerlijk, het is verwrongen. Dat leidt maar al te gauw tot vooroordelen en verkeerde beslissingen.

  6. Anne-Fleur

    Hebben jullie het nieuwste boek van Dave Eggers, ‘De Cirkel’, gelezen? (‘Privacy is diefstal’) Zou de wereld die kant op kunnen gaan op het gebied van privacy? Het is een glijdende schaal, en 10 jaar geleden hadden we ons waarschijnlijk ook niet kunnen voorstellen wat we nu vrijwillig van onszelf aan de wereld laten zien.
    Het boek (en de hele privacy-kwestie) houdt me erg bezig en verontrust me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Help mee en steun ons

Door mijn bijdrage ondersteun ik Bits of Freedom, dat kan maandelijks of eenmalig.